Сармоягузорӣ дар хати истеҳсоли хушк- сармояи калони сармояро талаб мекунад, аз ин рӯ интихоби иқтидор мустақиман муайян мекунад, ки лоиҳа метавонад ба фоидаи пешбинишуда ноил шавад. Дар бозор ду идеяи маъмулии интихоби нодуруст ба таври васеъ вуҷуд доранд. Баъзе муштариён пас аз гирифтани фармоишҳои калон дар бораи нокифояи иқтидори истеҳсолӣ хавотир мешаванд, аз ин рӯ онҳо бевосита-миқёси хушккунакҳои калонҳаҷмро аз талаботи ҷорӣ интихоб мекунанд. Вақте ки фармоишҳо ба мавсими берун- ворид мешаванд, таҷҳизот дар зери бори кам кор мекунанд ё ҳатто бекор меистанд. Аммо харочоти доимй, монанди ичораи цех, амортизацияи тачхизот ва сарфи кувваи ёрирасон хануз хам руз то руз мавчуданд, ки ин арзиши аслии истехсоли хар як килограмм махсулоти тайёрро хеле зиёд мекунад. Баръакс, баъзе харидорон дар марҳилаи аввал танҳо ба фармоишҳои партияи хурд муроҷиат мекунанд ва таҷҳизоти дорои иқтидори боркунии хеле хурдро интихоб мекунанд. Вақте ки талаботи бозор босуръат меафзояд, иқтидори истеҳсолӣ ба фармоишҳо расида наметавонад. Мизоҷон наметавонанд молро сари вақт интиқол диҳанд, ки ин боиси аз даст додани мизоҷони устувори хориҷӣ ва аз даст додани имкониятҳои рушди бозор мегардад.
Мавсим будани ашьёи хом омилест, ки онро дар вакти баплангирии иктидор нодида гирифтан мумкин нест. Аксари меваю сабзавот давраҳои кӯтоҳи консентратсияи ҷамъоварӣ доранд. Заводҳо бояд коркарди мутамарказро дар як равзанаи маҳдуд ба анҷом расонанд. Агар иқтидори максималии коркарди таҷҳизот ба ҳаҷми баландтарини ашёи хом тоб оварда натавонад, миқдори зиёди ашёи хоми тару тоза бад шуда, талафоти бебозгашти ашёи хомро меорад. Дар мавсими ғайри- ашьёи хом, корхонаҳо метавонанд барои мувозинат кардани коэффитсиенти миёнаи солонаи истифодабарии таҷҳизот-ба таври оқилона истеҳсоли партияҳои хурдро ташкил кунанд.
Фарқ кардани иқтидори боркунии яквақтаи статикӣ ва ҳосили воқеии ҳаррӯза муҳим аст. Ашьёи хоми гуногун давраҳои сублиматсияи тамоман гуногун доранд. Сабзавотҳои хушк, буттамева ва маводи гӯштӣ-дар давоми хушккунӣ хеле фарқ мекунанд. Мо бояд шумораи партияҳои фаъолро ҳар рӯз аз рӯи хусусиятҳои моддӣ ҳисоб кунем, на танҳо иқтидори номиналии боркуниро ҳамчун стандарти ҳаррӯза қабул кунем. Гурӯҳи муҳандисии мо намудҳои ашёи хоми муштарӣ, маҳсулоти тайёри мақсаднок ва параметрҳои равандро муттаҳид мекунад, то маълумотномаи дақиқи ҳисобкунии иқтидорро пешниҳод кунад.
Барои муштариёне, ки талаботи бозор пурра тасдиқ нашудааст, мо нақшаҳои сармоягузории марҳилавии модулиро ҷонибдорӣ мекунем. Аввалан ҳости хушккунандаи яхкунӣ-ро харидорӣ кунед, то ба истеҳсоли озмоиши хурд ва озмоиши бозор ҷавоб гӯед. Пас аз тадриҷан ба эътидол овардани фармоишҳо дар хориҷа, ададҳои иловагии хушккунаки яхкунӣ ё таҷҳизоти пеш аз коркардро зина ба зина илова кунед, то тавсеаи иқтидорро амалӣ созед. Ин режим фишори як маротиба-сармояро пароканда мекунад ва хавфҳои тағирёбии бозорро самаранок коҳиш медиҳад.
Тарҳбандии илмӣ ва ҷиддии иқтидор ба лоиҳаҳои яхкунӣ имкон медиҳад, ки-талаботи баландтарини фармоиш ва ҳам истеҳсоли ками мавсимӣ-бор{2}}бароянд, суръати муътадили кори таҷҳизотро дар тамоми сол нигоҳ доранд ва барои корхонаҳо барои ба даст овардани фоидаи доимӣ ва устувор аз тиҷорати хушк- заминаи мустаҳкам гузоранд.
